Voorleesmarathon Erfgoeddag 2015.

Mijn idee om jaarlijks één Streuvelsverhaal opnieuw in de kijker moest ergens beginnen. Van het boek Prutske bestond een recente ‘hedendaagse adaptatie’ door Ed Franck en voor Erfgoeddag streefde ik naar interessante literaire invalshoek om ook de opeenvolgende literaire residenten samen te kunnen brengen met de erfgoedgemeenschap van Streuvelsfans (nl. onze gidsen, ons publiek, Streuvelsgenootschapsleden, …). 
Op een duistere, druilerige decemberavond, net voor de deadline om projecten op te geven in het kader van de jaarlijkse Erfgoeddag, bedacht ik de voorleesmarathon:  Met het voorlezen op het ‘erf’ van Streuvels van het verhaal over zijn erfgename brachten we zijn erfenis tot leven, daarmee leek het opgelegde thema ‘ERF!’ ruimschoots gedekt.

Ondertussen had ik ruimschoots ervaring met het schrijven van toespraken en het vooraf bepalen van de juiste timing die daarin cruciaal is, en dat hielp me goed met het opstellen van tijdsplanning. Er moesten immers ook voorlezers gezocht worden en afhankelijk van de inschrijvers kon geswitcht worden tussen het originele of het nieuwe Prutske-boek. De mailing vertrok en op 3 uur tijd hadden we alle nodige inschrijvingen!

Met de steun van een collega realiseerden we een vlekkeloze planning om van 10 uur tot 18 uur doorlopend voor te lezen. Binnen hadden we voor 20 personen zitplaatsen, maar bezoekers konden ook buiten op het domein naar de lezers luisteren. Wat eigenlijk slechts een noodzakelijke ingreep was wegens tekort aan zitplaatsen bleek een succes en er werd door deelnemers én toeschouwers nog lang over nagepraat.
Het inspireerde het Reynaertgenootschap tot de voorleesmarathon voor De kapellekensbaan van Boon. En zelfs het Felix Timmermans Genootschap nam nog contact op om onze voorbereidingen en planning in te kijken als inspiratie en voorbeeld voor hun voorleesmarathon, ter gelegenheid van 100 jaar Pallieter.

Nulla dies sine linea: elke dag opnieuw zin!

'Hier tekst'

Tom Houtman aan het schrijversraam van Stijn Streuvels

Bibliotheekwedstrijd Stijn Streuvels: zet Streuvels opnieuw in de rekken!

In de loop van zomer 2014 bleek het een pijnpunt, de onbeschikbaarheid van Streuvels’ werk in de boekhandel (en dus ook in onze museumshop). Wie na zijn bezoek aan het Lijsternest zin kreeg om De Vlaschaard, De oogst of Jantje Verdure te lezen dienden we steevast te verwijzen naar de Openbare Bibliotheken. Bij de opmaak van een communicatieplan voor 2015 kreeg ik het idee om de rollen om te draaien door een wedstrijd te verzinnen waarbij we in alle Openbare Bibliotheken promotie zouden maken voor Streuvels (en in het verlengde daarvan voor Het Lijsternest).
We lieten Streuvelsmaskers verdelen aan de bibliotheekbalies waarop een vraag stond waarvan het antwoord enkel te vinden was op de inschuifpanelen die we in de rekken bij de Streuvelsboeken lieten zetten. Antwoorden moesten via mail worden ingestuurd.
 

In het voorjaar deed ik de ronde van de bibliotheekverenigingen om Het Lijsternest en onze actie voor te stellen, de rest werd via mailing betrokken. Op 308 gemeenten/steden kregen we van negen de expliciete boodschap niet mee te willen doen. Wij waren voorzien op 1 filiaal per gemeente en de veelvuldige verzoeken voor extra wedstrijdmateriaal liet zien dat de deelname massaal was. Vaak kregen we een plaatsje in nieuwsbrieven, stadsmagazines en op promostanden. De wedstrijd liep van 15 juni (wegens de verwachte studenten in examenperiode) tot 15 augustus (wegens de verwachte vakantiegangers op zoek naar ontspanning). We ontvingen inzendingen uit àlle hoeken van het Vlaanderen en uit alle leeftijdscategorieën. Maar vooral: dankzij deze merkbekendheidsactie werd overal opnieuw over Streuvels gepraat!

Het Lijsternest: Streuvelshuis & schrijversresidentie ontvangt minister voor Cultuur Sven Gatz

Op zaterdag 18 juli 2015 mochten we de Vlaamse minister voor Cultuur Sven Gatz ontvangen voor een werkbezoek op Het Lijsternest: Streuvelshuis & schrijversresidentie. Ik mocht hem persoonlijk rondleiden en uitleg geven over het werk dat er in de voorbije 1,5 jaar is geleverd.

In het tweede zomerseizoen is het publieksbezoek quasi verdubbeld tegenover het eerste jaar. We hebben als schrijversresidentie al zeven gastauteurs onderdak geboden en in komend seizoen zullen er opnieuw een boeiende reeks auteurs de revue passeren. We proberen ons ook over heel Vlaanderen te profileren via fijne literaire publieksactiviteiten en organiseren deze zomer een lanceringscampagne om onze merkbekendheid te promoten via de Openbare Bibliotheken van Blankenberge tot Bree.
Een driehonderdtal bibliotheken namen met plezier deel om Streuvels' boeken tijdens de zomermaanden onder de aandacht te brengen.

MERCATOR RESTOWANDELING

Het concept van de restaurantwandelingen bestond reeds te Sint-Niklaas en het was een groot genoegen om er te mogen aan meewerken voor het Mercatorjaar 2012.
Het boeiende aan dit concept is dat het tegemoet komt aan een heleboel behoeftes aan zowel aanbod- als vraagzijde om de voorwaarden te creëren voor kleinere of grotere groepen om een 'toeristische' uitstap te overwegen naar een middelgrote stad. 

klik voor promofilmpje

Vele kleine en middelgrote steden in Vlaanderen beschikken over prachtige toeristische troeven, maar meestal niet over de nodige draagkrachtcapaciteit om dit ten volle te exploiteren. Daardoor blijft de 'toeristische' werking in sterke mate een vorm van economische zelfbedruipend met het bedienen van het eigen lokale publiek en verenigingsleven.

Ook aan aanbodzijde blijken de kosten-baten voor de lokale horeca en vrijetijdsverenigingen vaak niet rendabel. Daardoor blijven die investeringen uit en is het mogelijk dat ongemeen waardevolle cultuur- en erfgoedpareltjes (anders dan in Spanje, Zuid-Frankrijk of Groot-Brittannië) in het Vlaamse land er soms suf en knullig uitgebaat bij liggen voor de voorbij flitsende fietsers en de weemoedige wandelaars. Niet zo in Sint-Niklaas, waar we het Mercator Museum konden inbedden in een restaurantwandeling op maat van de toerist.

Uitbouw van de exploitatie van Het Lijsternest: Streuvelshuis & schrijversresidentie voor Provincie West-Vlaanderen

Het was voorjaar 2014 dat ik voor het eerst naar Ingooigem afzakte om te ontdekken wat het zou betekenen om de verantwoordelijkheid op te nemen voor de algehele coördinatie van de publiekswerking voor het Lijsternest en voor de integrale uitbouw van een schrijversresidentie op de site van de landelijke villa van schrijver Stijn Streuvels.

Van 2008 tot 2014 was het Provinciaal Museum Stijn Streuvels gesloten voor renovatie en vernieuwing, maar reeds 2005 was de werking ingedommeld met het oog op de renovatie. 

In het gevoel van de fans gold dat als een decennium van radarstilte en eigenlijk moest de tuin nog ‘gerestaureerd’ worden om tegen eind 2015 in volle glorie te heropenen. De zenuwen stonden echter gespannen om dit West-Vlaamse cultuuricoon met aanvaardbare spoed terug zijn plaats te doen hervinden in het aanbod en dus werd besloten om al in 2014 de deuren te heropenen.
Amper een jaar voordien waren de bestaande plannen omgegooid, waarbij de geplande educatieve werking voor scholen en jongeren on hold ging om er een hedendaagse cultuurwerking te ontplooien als schrijversresidentie. Vervroegde heropening plus een drastische koerswijziging zorgde toch voor wat angstzweet bij de diensten.

Daar kwam ik dan in het spel: geen specialist in één specifiek domein, maar wel een ervaring in de breedte. Vanuit mijn activiteit als stripauteur kende ik de literaire sector, via mijn Daens- en Mercatorprojecten was ik vertrouwd met museale projecten die moeilijk op een trendy wijze te vermarkten lijken. Daarbij komen er specifiek vanuit mijn Mercatorjaarervaring twee troeven bij: ten eerste, het vertrouwen om letterlijk (!) autonoom te kunnen werken, want vanuit Ingooigem zit je op 1uur 10 minuten rijafstand verwijderd van alle andere collega’s en 60% van de werktijd beman je het Lijsternest helemaal alleen. Ten tweede, de bewezen ervaring om cultuurprojecten vanuit het niets te kunnen op poten zetten. Want wat de schrijversresidentie betreft moest er in juni 2014 logistiek nog een volledig begin worden gemaakt zodat in oktober 2014 van start kon worden gegaan.   
In die vlucht vooruit voelde ik me als een vis in het water en op 20 oktober kon de eerste resident, schrijfster Anne Provoost haar intrek nemen in het gastverblijf. 

Tom Houtman aan het grafmonument voor Stijn Streuvels foto mei 2014

  

Niet minder boeiend was de uitdaging in de doelstelling om de publiekswerking te kunnen uitbouwen. Een unieke gelegenheid: de hele opstelling van het monument (woonhuis) inclusief de integrale inboedel én het landschap daarrond is beschermd erfgoed. Dat heeft vanzelfsprekend enorme impact op de fysieke, maar ook op de mentale, beweegruimte in de ontplooiing van activiteiten.
Ook is er het aspect van de ‘vergeten schrijver’ waarvan anno 2014 niets meer in de boekhandel te verkrijgen was, wat het Lijsternest promoten via de figuur van Streuvels zelf,  vanuit communicatievisie een gecombineerde taak maakt. 

Daarbovenop komt dan het aspect van middelen en mensen. Dat impliceert dat op termijn een vlekkeloze synergie moet groeien tussen de beide functies van de cultuur-toeristische attractie die het Streuvelshuis is en de hedendaagse cultuurwerking voor hedendaagse auteurs in dat complexe decor.

Uniek aan deze uitdaging is natuurlijk dat alles wat je doet ‘de eerste keer’ is, wat betekent dat je met veranderingsweerstand geconfronteerd wordt en alle ‘onderzoek & ontwikkeling’ ten spijt toch steeds de nek moet uitsteken met heel wat losse flodders, maar ook met onverwachte successen als resultaat.
Gericht op de eeuwigheid klinkt wat overdreven, maar het proactief kunnen meesturen aan projecten met een spanningsboog over een zeer lange termijn, die pas veel later operationeel zullen het publiek bereiken en bedoeld zijn om permanent en duurzaam te zullen zijn maakten deze tijdelijke opdracht het bijzonderst.Meer info www.streuvelshuis.be

De enige budgetverhoging voor uw museum die écht rendeert: Tom Houtman.

‘Vlaamse musea willen verdubbeling subsidies, maar negeren een budgetvriendelijker oplossing: Tom Houtman.’

De Vlaamse musea voeren actie op straat om de vraag aan hun overheid tot het een verdubbelen van de subsidies kracht bij te zetten, zo staat op 4 juni in een persbericht van Belga te lezen. Er is nochtans een veel budgetvriendelijker oplossing om het afkalvend succes te counteren. 

Neem niet steeds weer diezelfde stoffige bollebozen in dienst die de studentikoze recepten van universitaire schoolbanken vertalen naar de museumzalen en vervolgens poneren dat het beperkte publieksbereik te wijten is aan een te klein budget voor promotie.

Neem niet steeds weer diezelfde hipsters-in-kleurige-kleding in dienst die de essentie van een sterk museum, namelijk een eigenheid ontwikkelen die elk bezoek tot een unieke ervaring maakt, stomweg negeren door publieksbemiddeling te versmallen tot het spiegelen van hun eigen privéleven: koken voor de mama’s, knutselen voor de kindjes en kennisverruimende contacten bij hapje& drankje voor de papa’s. Als standaard geldt steeds het kerngezin (nochtans amper 34% van de bevolking), de rest zijn 'doelgroepen' die bekeken worden als bacteriën via een microscoop.

Neem niet steeds weer diezelfde wielerwedstrijdliefhebbers in dienst die dan een krak zijn in sponsorwerving, maar meer geld spenderen aan werving & returns dan sponsors aan budget binnen brengen,die enthousiast en dynamisch visies& missies,strategieën en uitrolbare actieplannen ontwikkelen die veelbelovend weergalmen tijdens eindeloze vergaderingen, maar buiten die vergaderruimtes door niemand gehoord of gevolgd worden. 

Resultaat is dat de Vlaming op 4 juli slechts schouderophalend geeuwt als het museum om subsidies schreeuwt.

Neem wel eens iemand in dienst die bewezen heeft om met minder middelen, meer resultaat te realiseren.
Neem wel eens iemand in dienst die bewezen heeft met op maatschappelijke werkelijkheid gebaseerde cijfers te werken om welgemikte targets te realiseren.
Neem wel eens iemand in dienst die uw museumaanbod van een klassiek standaardpakket weet om te bouwen tot een écht unieke en originele bezoekerservaring.

Het ís mogelijk om van de bestaande geeuw van onverschilligheid weer een beklijvende gil van enthousiasme te maken. 

Dàn zal de vraag naar hogere subsidies sneller gehoor vinden en opnieuw aan draagvlak krijgen in Vlaanderen. Maar, beste museumdirecteur, met een Tom Houtman in uw rangen zou u toch al een héél stuk verder komen. Tom Houtman in dienst van uw museum is een budgetverhoging die écht rendeert.
Aarzel niet om me te contacteren: http://www.komboloi.be/CV-TH2013BE.pdf