Collectiewerk: digitaliseren inventaris Lijsternestbibliotheek

Al in 2009 volgde ik een initiatiecursus om te leren werken met Adlib Museum, het speciaal ontwikkelde softwarepakket voor professioneel collectiemanagement in musea dat door de Provincie Oost- en West-Vlaanderen gebruikt word. Pas bij het Lijsternest kreeg ik ook een integrale collectie onder mijn hoede, een collectie trouwens die pas gedigitaliseerd was met het oog op de volledige inboedelverhuis in aanloop naar de renovatie van Het Lijsternest.
De verplaatsing uit 2008 was gedocumenteerd, maar de terugplaatsing in voorjaar 2014 niet.

Via MovE, ondertussen erfgoedinzicht, worden interessante objecten tentoongesteld. De collectieregistratie gebeurde vooral met het oog op de verhuis. Er is dus stevig werk om het ook inhoudelijk verder te verfijnen. Sommige objecten vermeldden alleen formaat, materiaal en verpakking (tijdens de verhuis).

Meest uitdagend was de bibliotheek van het Lijsternest, daarmee degelijk verwijzend naar de boeken die de schrijver zélf tijdens zijn leven in huis haalde. De énige inventaris beschikbaar was met een typemachine opgemaakt bij de overdracht van de collectie in 1979. Sindsdien onaangeroerd, ook niet in het licht van de renovatie. Na bijna dertig jaar in open kast van het museum, na de integrale verhuis in 2008, na de opsplitsing in kwetsbare en waardevolle boeken voor bewaring te Brugge en terugplaatsing van als minder waardevol ingeschatte boeken in het gerenoveerde gebouw blijven dus twee boeiende uitdagingen. 

De digitalisering van de inventaris en vervolgens de praktijktoets tussen 1979 en nu.
Digitalisering: overbodig te stellen dat de inventarisnotatie uit 1979 niet voldoet aan de hedendaagse bibliografische conventies. Dat leidde tot de misschien onorthodoxe keuze om niet te gaan werken met bibliotheekmanagementsoftware Vubis, maar om de boeken als museumobjecten te gaan behandelen. Een medewerker met bibliotheekopleiding buigt zich over de annotatie, het digitaliseren was natuurlijk helemaal mijn ding!

Via optische tekenherkenning werd de lijst omgezet naar een Excel-document, dat integraal kan ingevoerd worden, na de inhoudelijke kwaliteitscontrole die zal worden uitgevoerd door mijn ervaren medewerker met een bibliotheekopleiding. Die fase zal afgerond worden in 2016, vervolgens volgt dan de toets met de reële collectie anno 2016-2017 en daarna de kwalitatieve opwaardering (als ‘museumobject’ moeten we ook formaten, aantal bladzijden, enz.) noteren. Van een volledige ontsluiting als hier 
kunnen we in de volgende twee jaar enkel dromen. Toch vormt zal deze ontsluiting een enorme meerwaarde betekenen in het taalwetenschappelijk, historisch onderzoek naar het werk van Streuvels in het bijzonder, maar bij uitbreiding ook naar dat van het Nederlandstalig literatuurgebeuren uit de belle-epoqueperiode. Wordt vervolgd!

CC: CommunicatieCampagne ~ CultuurCentrum, de Kleef-voor-cultuur-campagne voor kids!

In de periode 2007-2011 werkte ik voor het cultuurcentrum te Aalst mee aan de ontwikkeling van een educatieve werking. Cultuur-educatie is zeg maar mijn ding.

Naast het ontwikkelen en begeleiden van workshops op maat voor bijvoorbeeld het Pipi-Langkousfestival gaf ik in 2010 nog een aanzet voor een communicatie-campagne die zich specifiek zou richten op de jongeren. Samen met het hele communicatieteam en de educatieve medewerker ontwikkelden we een geslaagde promotiecampagne. Met het einde van mijn tijdelijk contract in zicht werd het integrale ‘communicatieplan’ dat ik opstelde nooit geïmplementeerd, maar het onderzoek voor- en het opstellen van dit ‘communicatieplan’ vormde een uitstekende leerschool ( aanpak en methode, contacten en achtergrondinformatie) voor latere projecten.

Werkbezoek aan een kloostermuseum in Portugal.

Met het vallen van de bladeren dwarrelen de gedachten van voorbije daden neer op de bladgoudbodem van herfstherinneringen.

Deze zomer nog was ik op uitnodiging van bevriende beeldend kunstenaars op een werkbezoek om een educatief tentoonstellingsproject op poten te zetten voor het museum van een Portugees klooster. De budgettaire wurggreep, als resultaat van de crisis, was toen al voelbaar in het prachtige Portugal en zal ervoor zorgen dat dit project de eerste jaren niet de juiste fondsen dreigt te vinden. Maar de traditie volgend zullen de Portugezen als eerste de poorten van de nieuwe wereld binnenvaren en dan zullen we met hen in zee kunnen gaan voor dit veelbelovende project.

Voor welke droomjob had ik graag getekend?

Als mensen me vragen voor welke job ik onmiddellijk had getekend, maar waarvoor ik de kans heb zien voorbij gaan. Dan noem ik steeds mijn sollicitatie bij het British Museum.

Dr.Colin Mc Ewan, hoofd van het departement Africa, Oceania & the Americas zou een team aan het werk stellen om de collectie Nasca vazen van het museum te fotograferen en te digitaliseren. Het betrof een zeer boeiend project, omdat deze vazen gekenmerkt worden door hun volledige, grotendeels figuratieve beschildering. Het plan bestond erin om de vazen driedimensionaal te scannen en fotograferen. Daarna moesten de afbeeldingen omgezet worden tot een tweedimensionaal resultaat zodat deze digitaal konden geraadpleegd worden. Het omzetten van illustraties op een driedimensionaal gebogen vlak naar een tweedimensionaal vlak is niet simpel zonder vervormingen. De kans is groot dat ik dan vaak geconfronteerd was geworden met de Mercatorprojectie, ontwikkeld door de befaamde kaartenmaker uit onze streken die volgend jaar volop in de belangstelling zal komen te staan tijdens het Mercatorjaar2012.
Met de opstart van het nieuwe conservatiegedeelte begint het British museum binnenkort aan een heel nieuwe fase in haar geschiedenis. Misschien?

Ontwikkeling en omschrijving van werk aan de website Salon Aalst.

Ontstaan van de website:
In 2006 hield de stad Aalst de zomertentoonstelling Salon Aalst. Na de geslaagde editie van 2006 werd voor de opvolging van die tentoonstelling het ambitieuze plan opgevat om voor de editie van 2008 zoveel mogelijk artistiek actieve Aalstenaars tegelijk te laten tentoonstellen op zoveel mogelijk verschillende locaties doorheen de binnenstad. Diversiteit tussen professionele en amateurdeelnemers moest drempelverlagend werken. En bij dat alles moest een website worden ontworpen waarop verschillende wandelroutes werden uitgestippeld met aanklikbare informatie omtrent deelnemende kunstenaars én locaties.

De stadsdiensten die de eigen werking en huisstijl bewaakten, de conceptuele eisen van de organiserende cultuurfunctionaris en de creatieve ideeën van de werkgroep vrijwilligers die het visueel ontwerp van de site mochten ontwikkelen moesten met elkaar verzoend worden. Ik vinkte 162 uren (werk)vergaderingen aan tot een consensus over het ontwerp werd bereikt.


WWW.SALONAALST.BE:
Het uiteindelijke ontwerp werd na de tentoonstelling gekoppeld aan een databank met gegevens van de vele deelnemende kunstenaars. Deze 'geschiedenis' valt nog steeds af te lezen aan de structuur van de site. Maar in de periode tussen 2008 en 2011 was het één van mijn kerntaken om de site uit te bouwen tot de portaalsite voor 'Beeldende kunst actievelingen' die in Aalst actief zijn. Tentoonstellingen, kunstwedstrijden, persmeldingen werden op de site aangekondigd en de profielen van de kunstenaars werden up-to-date gehouden. Via een periodieke mailing naar de kunstenaars werd de aandacht op de creatieve activiteiten versterkt en levendig gehouden. Voor de kunstenaars was het een extra service, als ik snel een uitnodiging in .pdf opmaakte die dan via de website te downloaden was. Op deze manier groeide de site uit tot een meerwaarde om online promotie te maken voor kleinschalige tentoonstellingen.


ARTist@WORK:
Bij de editie van de tentoonstelling in 2011 zou het werkproces van de Beeldende kunstenaars centraal komen te staan. Wat er doorheen het proces zoal te verwachten viel, was moeilijk te voorspellen. Daarom verliet ik even de site om een via een weblog het proces op de voet te volgen als een heus dagboek, met tekst, tekeningen, foto's en filmpjes. 
De reportageteksten schreef ik zelf, maar zonder de medewerking van vrijwilliger-fotograaf Paul Uyttersprot had het resultaat er natuurlijk niet zo leuk uitgezien. De blog is nog steeds zichtbaar via http://artistatworkaalst.wordpress.com/ en met een gemiddelde van 37 unieke bezoekers per dag gedurende de loop van het project had de blog meer bezoekers dan de tentoonstelling zelf! Iets om over na te denken?!